MAHALLEMİZİN ÇOCUKLARI

İLETİŞİM ÇAĞINDA BAZI ÇOCUKLARIMIZ

Benim çocukluğumda yani 50 yıl önce mahallemizin aynı noktasında benzer

resim çekilebilirdi. Bazı ufak farklılıklarla. Macuncunun tezgahı ve kendisi

biraz daha temizdi. Bizler yine macuncunun etrafında sıralanmış bekleşiyorduk

elli yıl önce. Ama üstümüz, başımız daha temiz, bakışlarımız biraz daha akıllıcaydı.

Her gün sokağa çıkmadan önce annelerimiz bizi temiz bir şekilde giydirir ve

''Üstünü başını kirletme, aşağılara inme, erkenden eve gel'' diye

tembih ederlerdi.

Bu Roman çocuklarının anneleri ile babalarının öyle dertleri yok.

Önemli olan çocukların dünyaya getirilmesi ve bir an önce büyüyerek

aile yaşamına maddi katkıda bulunması. Artık mendil mi satarlar,

kapkaççılık mı yaparlar, hırsız çetelerinin elemanları mı olurlar,

dansözlük mü yaparlar, çiçek satıyorum diye restoranlarda yemek yiyenleri

rahatsız mı ederler, bakla falına mı bakarlar, darbuka mı çalarlar, popstar

yarışmalarına mı katılırlar? Bu böyle uzar gider, kavak ağacı gibi.

Seçim hakkı onların olmasa da çok çeşitli.

Önemli olan aileye para gelsin. Baba evinde rahat otursun, en pahalı sigara

eşliğinde rakısını, şarabını, birasını içsin her gün. Hem de sızıncaya kadar.

Çocuklar eğitim görmüyorlarmış, bakımsızmışlar, analarıyla babalarıyla aynı 

odada yatıyorlarmış. Amannnn sende. BURASI TÜRKİYE canım.

Hem bizi zaten AB'ne almayacaklar. Biz Türk'üz. Her şarta dayanıklıyız.

Falan ve de filan.

Allah'ım yarabbim. Kurban olayım sana. Artık 62 yaşıma geldim.

Daha ne bekliyorsun? Azrail kadron mu eksik? Gönder birini, bitirsin şu işi.

Ben artık ülkemde bu manzaraları görmeye tahammül edemiyorum. Ne olur.

Bitir şu işi Allah'ım, dayanamıyorum.

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı